Automaty komórkowe
Reguły podejmowania decyzji są względnie proste, jednakowe dla wszystkich komórek stanowią prawo rządzące w świecie automatów komórkowych. Wszystkie decyzje są podejmowane i wykonywane lokalnie komórki nie wiedzą, co dzieje się poza ich bezpośrednim sąsiedztwem. Prostota automatów komórkowych okazuje się zwodnicza, nie pociąga bowiem za sobą ani ubóstwa formy, ani prostych reguł wyboru. Najbardziej znana symulacja automatów komórkowych, gra w życie autorstwa Johna Hortona Conwaya, wytwarza zadziwiająco skomplikowane struktury. Wiele kwestii dotyczących dynamicznych zachowań automatów komórkowych jest formalnie nierozwiązywalnych. Jedynym sposobem, aby przekonać się, jak ewoluuje taka struktura, jest wykonanie pełnej symulacji [patrz: Martin Gardner „Mathematical Games”; Scientific American, wrzesień 1970 i luty 1971, oraz łan Stewart REKREACJE MATEMATYCZNE „Rzecz ostateczna o antycząstkach”, wrzesień 1994]. Na swój sposób model automatów komórkowych może być równie skomplikowany jak otaczający nas świat.