Jason Lohn
W niedawnym eksperymencie komputerowym Jason Lohn, pracujący obecnie w NASA Ames Research Center, oraz Reggia skupili uwagę nie na różnych strukturach, ale na różnych zestawach reguł. Stwierdzili, że dla dowolnej grupy wyjściowej czterech obiektów są w stanie wyznaczyć zestaw reguł, aby zaszła reprodukcja grupy. Odkryli je, korzystając z algorytmu genetycznego, programu komputerowego naśladującego ewolucję darwinowską. Najtrudniejszym elementem ich pracy było zdefiniowanie tzw. funkcji dopasowania. Chodzi o kryteria, na podstawie których odróżnia się dobre reguły od złych, by móc kierować ewolucję układu ku zestawom ułatwiającym samopowielanie. Nie można tak po prostu przypisać dużego stopnia dopasowania tym zestawom reguł, które powodują reprodukcję struktury, ponieważ żaden początkowy zestaw nie prowadzi wprost do tego celu. Rozwiązanie polegało na skonstruowaniu funkcji dopasowania jako sumy ważonej trzech wielkości: miary wzrostu (określającej, jak wydajnie powielają się poszczególne obiekty), miary względnego położenia (określającej, jak silnie sąsiadujące elementy trzymają się razem) oraz miary odtwarzania (będącej funkcją liczby aktualnie istniejących struktur zdolnych do reprodukcji).