Maszyny kopiujące
w AUTOMATACH KOMÓRKOWYCH samoodtwarzanie pojawia się, gdy grupa obiektów „maszyna” przechodzi przez kolejne etapy, aby w sąsiedztwie utworzyć swoją kopię. Maszyna von Neumanna wykorzystywała uniwersalnego konstruktora, tzn. urządzenie, które dzięki właściwym instrukcjom mogło tworzyć dowolną strukturę. Konstruktor ten składał się z wielu rodzajów obiektów umieszczonych w dziesiątkach tysięcy komórek oraz wymagał instrukcji o objętości książki. Z powodu jego złożoności dotychczas nie udało się przeprowadzić pełnej symulacji, nie mówiąc już o rzeczywistej budowie. Konstruktor do gry w życie byłby jeszcze bardziej skomplikowany, ponieważ funkcje modelu von Neumanna wykonywane przez pojedyncze komórki takie jak przesyłanie sygnałów i generacja nowych obiektów muszą być tutaj dokonywane przez bardziej złożone struktury. Przechodząc do skrajności, łatwo znaleźć trywialne przykłady samoreprodukcji. Załóżmy, że automat komórkowy składa się z jednego tylko rodzaju obiektów, oznaczonych „+”, oraz że obowiązuje jedna reguła: jeżeli dokładnie jedna z czterech sąsiednich komórek zawiera element „+”, to w komórce powstaje taki element, w przeciwnym razie pozostaje pusta.